ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΟΡΑΣΗΣ

Διαταραχές όρασης

Το να χαρακτηρίσουμε ένα άτομο ως τυφλό είναι αρκετά δύσκολο, αν αναλογιστούμε, ότι υπάρχουν 65 διαφορετικοί ορισμοί για την τύφλωση. Με απλά λόγια όμως μπορούμε να πούμε, ότι η αδυναμία του οπτικού οργάνου να συλλάβει οπτικά ερεθίσματα και η έλλειψη οπτικών παραστάσεων χαρακτηρίζεται ως τύφλωση. Ουσιαστικά θεωρούνται τυφλοί οι άνθρωποι, που εξαιτίας κάποιας βλάβης του οπτικού οργάνου, έχουν χάσει σε τέτοιο βαθμό την όρασή τους, ώστε αδυνατούν, χωρίς βοήθεια, να προσανατολιστούν σ’ ένα άγνωστο περιβάλλον. Έτσι, δεν είναι σε θέση να αποκτήσουν εμπειρίες και γνώσεις με την αίσθηση της όρασης (Ίδρυμα Προστασίας Τυφλών, 1990).

Η ολική τύφλωση είναι εύκολο να διαγνωστεί. Αντίθετα, η μερική τύφλωση είναι μια κατηγορία ανομοιογενής, όπου η διάγνωση της οπτικής ικανότητας είναι πιο δύσκολη διαδικασία. Απαιτεί ιατρική βοήθεια και παρακολούθηση της όρασης σε τακτά χρονικά διαστήματα (Κουτσούκη, 2001).

Στη μερική τύφλωση το άτομο μπορεί να έχει όραση 20/30. Δηλαδή, αν ένα βλέπον άτομο είναι σε θέση να δει καθαρά για 30 πόδια, το μερικώς βλέπον άτομο βλέπει μόνο 20 πόδια μετά από εφαρμογή διορθωτικών φακών. Μια άλλη κατηγορία μερικώς βλεπόντων ατόμων είναι εκείνοι, που δεν μπορούν να αντιληφθούν την κίνηση των αντικειμένων στο χώρο και δεν διακρίνουν το φως. Τα άτομα αυτά αντιμετωπίζουν μεγάλη δυσκολία να μετακινηθούν μόνα τους στο χώρο. Ωστόσο, υπάρχουν και μερικώς βλέποντες, που αντιλαμβάνονται την κίνηση των αντικειμένων αλλά και την απόστασή τους από τους ίδιους. Τα άτομα αυτά συνήθως καταφέρνουν να μετακινηθούν χωρίς βοήθεια, με το ποσοστό όρασης που διαθέτουν (Κουτσούκη, 2001).