Προγράμματα  άσκησης στο νερό σε άτομα με εγκεφαλική παράλυση

Η άσκηση στο νερό συνιστά μια φυσική δραστηριότητα που μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της λειτουργικότητας ατόμων με ΕΠ. Συγκεκριμένα η άνωση μειώνει τις φορτίσεις στις αρθρώσεις και απελευθερώνει το άτομο με ΕΠ από τους περιορισμούς που επιβάλλει η βαρύτητα έξω από το νερό. Επιπρόσθετα η αντίσταση του νερού μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση παραμέτρων της φυσικής κατάστασης και στην περαιτέρω βελτίωση της δραστηριότητας του ατόμου.  

Οι Hutzler, Chacham, Bergman και Szeinberg (1998) εξέτασαν την επίδραση ενός εξαμηνιαίου κινητικού και κολυμβητικού προγράμματος στην αναπνευστική λειτουργία και τις ικανότητες προσανατολισμού στο νερό σε παιδιά με ΕΠ. Συμμετείχαν 46 παιδιά ηλικίας 5-7 ετών τα οποία χωρίστηκαν στην πειραματική ομάδα (n=23) και στην ομάδα ελέγχου (n=23). Το πρόγραμμα διήρκησε 6 μήνες και περιλάμβανε: α) 2 φορές την εβδομάδα ασκήσεις προσανατολισμού στο νερό και β) 1 φορά την εβδομάδα ασκήσεις μετακινήσεις και χειρισμού μπάλας έξω από το νερό. Κατά τη διάρκεια του προγράμματος και οι 2 ομάδες έκαναν φυσικοθεραπεία με την μέθοδο της νευροεξελικτικής αγωγής. Μετρήθηκαν η ζωτική χωρητικότητα με σπιρόμετρο 9 λίτρων και ο προσανατολισμός στο νερό με το Water Orientation Checklist. Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική αλληλεπίδραση μεταξύ της πειραματικής συνθήκης και του χρονικού σημείου μέτρησης αναφορικά με την ζωτική χωρητικότητα (p=0.009). Συγκεκριμένα η ζωτική χωρητικότητα αυξήθηκε κατά 65% στην πειραματική ομάδα. Επιπρόσθετα η πειραματική ομάδα βελτίωσε τις επιδόσεις της στις ικανότητες προσανατολισμού στο νερό κατά 33%. Οι ερευνητές συμπέραναν ότι η  κολύμβηση μπορεί να έχει θετικές επιδράσεις στην αναπνευστική λειτουργία παιδιών με ΕΠ και ότι στο μέλλον θα πρέπει να εξετασθούν τα οφέλη από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα στην αδρή κίνηση και την αερόβια ικανότητα.

Οι Chrysagis και συν. (2009) εφάρμοσαν ένα παρεμβατικό πρόγραμμα άσκησης στο νερό σε 12  παιδιά με σπαστική ΕΠ. Η πειραματική ομάδα που αποτελούνταν από 6 παιδιά συμμετείχε στο πρόγραμμα 2 φορές την εβδομάδα για συνολικό διάστημα 10 εβδομάδων. Η κάθε συνεδρία που διαρκούσε περίπου 45 λεπτά περιλάμβανε την διδασκαλία ελευθέρου και ύπτιου σύμφωνα με τις δυνατότητες των παιδιών. Τα αποτελέσματα ήταν λίγο πάνω από τα όρια της στατιστικής σημαντικότητας για την αδρή κίνηση (p=.089) ενώ βελτιώθηκε σημαντικά το εύρος κίνησης των αρθρώσεων του ώμου, του ισχίου και του γόνατος. Επιπρόσθετα μειώθηκε η σπαστικότητα στους απαγωγούς του ισχίου και στους καμπτήρες του γόνατος. Συμπερασματικά ένα κολυμβητικό πρόγραμμα διδασκαλίας βασικών κολυμβητικών δεξιοτήτων μπορεί να έχει θετικές επιδράσεις στην αδρή κίνηση εφήβων με ΕΠ.